Het verhaal van die oudere vrouw vlakbij de grens trof me eigenlijk echt in m’n hart. Ze was zo boordevol verdriet en bitterheid. Haar leven had nog nooit even meegezeten, niemand had al ooit om haar gegeven. Als kind verloor ze haar beide ouders op jonge leeftijd, eigendomspapieren zijn dus nooit op haar naam komen te staan waardoor ze op straat belandde. Knokkend om te overleven had ze twee kinderen op de wereld gezet. Haar man had haar verlaten, dus kinderen maar alleen opvoeden. Haar eigen kinderen zijn in het buitenland kunnen gaan werken, goed voor hen, maar zien nu al jaren niet meer om naar haar. Ze weende bittere tranen. Met een super klein pensioentje huurt ze een kramakkelig kotje. Ze heeft zelfs geen water, niks. Ze had ook iets aan haar benen waardoor ze amper kon stappen. Je houd het gewoon niet voor mogelijk hoe zwaar en hard het voor sommigen kan zijn. Het deed haar enorm veel deugd dat iemand eens gewoon luisterde naar haar. Ik bemoedigde haar zoveel ik kon vanuit m’n hart, vanuit Gods Woord. Ze luisterde naar wat ik te vertellen had en liet me dan maar al te graag voor haar bidden. Ik kon haar ook financieel wat zegenen en daarna scheidden onze wegen weer. Het deed me wel wat! We kregen het vandaag voor mekaar om 55 vluchtelingen over de grens te krijgen morgen. En voor hen te zorgen en te voorzien. Maar tegelijkertijd haalde die vrouw me even helemaal uit m’n focus omtrent Oekraïne, en toonde me weer hoezeer we hier in Roemenië nodig zijn. Wat een ellende toch allemaal. Gelukkig zijn wij Lichtdragers en hebben we dagdagelijks de mogelijkheid/heden om zoveel mogelijk te schijnen in de duisternis om ons heen. Alle eer en glorie aan onze Bron van liefde, Jezus, onze Heer der heren!
