Over-ons
Over-ons

wie zijn we

Over onsWie zijn we
       

Wij zijn Tijs en Jessica Priem. Al 16 jaar een koppel waarvan reeds 9 jaar getrouwd. Samen met onze stoere prinses Marie-Lou (5), onze heldhaftige zoon Lowie (4), onze kleinste liefdevolle aanwinst Rosalie en onze grote luierik van een hond 'Jerom' vormen wij het fantastische suPriem team. Of beter gezegd, dit is ons gezinnetje.


Zo'n acht jaar geleden veranderde ons leven compleet!Na een zware jeugd, die leidde tot jaren van haat, agressie en drugs, pleegde Tijs een suïcide poging waardoor hij in coma belandde. De dokters deelden ons mee dat hij amper 5% kans had op ontwaken, maar dan wel 100% zeker als een plant. Tijs ontwaakte toch, en wonder boven wonder, volledig normaal. Het enige grote verschil was dat hij Jezus ontmoet had. We gaven beiden ons leven aan de Heer en bewandelen sindsdien ons levenspad samen met Hem. Een aanrader voor iedereen!

Hoe ons Roemeense avontuur begon?

Nog voor we tot bekering kwamen, brandde het al in ons hart om anderen te kunnen helpen en de wereld in te trekken. Kort nadat we ons hart en leven aan de Heer gaven, gingen we naar een mission convention. Wat dit precies inhield, daar hadden we geen flauw idee van, maar we wilden meepakken wat op ons pad kwam. Toen bleek dat dit een conferentie was waarop je meer te weten kwam over zendeling zijn in het buitenland.Zendelingen kwamen er zelf spreken over hun ervaringen en je kon ook een gesprek met hen aangaan. De sprekers boeiden ons, maar er was er één in het bijzonder die ons enorm aansprak nl. Dirk Weyts. Kort samengevat, een zendeling in Roemenië die arme Roemenen en Roma's helpt om het dagelijks leven door te komen. Het klonk allemaal heel boeiend en we waren erg onder de indruk, maar zo'n grote stap zouden wij niet durven zetten hoor. Eens gaan helpen dat was iets anders, maar ook daar waren we toen nog niet klaar voor. Op de één of andere manier bleef Roemenie steeds de kop opsteken. We baden samen met vrienden en we kregen heel duidelijk groen licht, waardoor we eindelijk de stap durfden te zetten om begin 2013 voor twee maanden hulp te gaan bieden in Roemenië. De gemeente bad voor ons en gaf ons psalm 23 mee als bemoediging. Deze psalm moesten we nauw aan het hart houden. En dat deden we! We verloren er ons hart, maar hadden niet de indruk dat God toen van ons verlangde daar te blijven. Al zouden we het misschien wel zelf zo gewild hebben, het gaat niet om eigen wil en goede werken, maar om Gods werken. Toch bleef Roemenië tot nu toe fel op ons hart branden. De beleving, de mensen, de noden, ... Het liet ons allemaal niet los.


Eerste keer twee maanden Roemenië (2013) en hoe verliep het daarna?

Begin mei 2014 organiseerden we een frietfestijn ten voordele van het project van Dirk en Nicole. Na het frietfestijn gingen we voor een weekje naar de Ardennen, waar we veel tijd hadden om te bidden en praten. Al een eindje twijfelden we om met EVS nogmaals vrijwilligerswerk te doen. Gedurende die week kregen we verschillende Bijbelteksten, die ons leken aan te moedigen niet op te geven. Na dit weekje hakten we de knoop door en beslisten we om er werk van te maken. Het was nu of nooit! We moeten dit doen voor Tijs 30 wordt. Op de terugweg hadden we een vreemd gevoel, alsof we niet echt naar huis reden wat we anders wel altijd hadden. Het leek of er ons iets te wachten stond. Maar wat? We spraken af om bij thuiskomst meteen contact op te nemen met Nicole i.v.m de EVS, maar toen zagen we dat zij zelf al een mail had gestuurd. Ze vroeg ons om voor hen te bidden, omdat EVS bij hen niet langer mogelijk was en of we eveneens wilden bidden voor Johan en Marijke, daar men MS constateerde bij Marijke. Wij kenden Johan en Marijke niet dus googelden we hen even om wat meer over hen te weten te komen. Verbazend genoeg kwam hun project erg overeen met een beeld dat Tijs een paar maanden eerder ontvangen had van de Here. Hij dacht dat hij op dat moment een beeld had gekregen over wat er ons in de toekomst te wachten stond, maar dat leek ons toch wat te gek voor woorden. De volgende dag werd Tijs wat terneergeslagen wakker. Wie denk ik wel dat ik ben? Dat ik in staat zou zijn om zulke dingen te verwezenlijken? Hoe haal ik het in mijn hoofd te denken dat God dit van mij zou willen? Dit was Zijn antwoord: 'psalm 23:1' en '2 Kor 4:7', God is onze Herder en Zijn kracht moet duidelijk zijn.


Door dit "toeval" namen we toch eens contact op met Johan en Marijke. Het bleef moeilijk om te geloven dat dit echt Gods plan voor ons kon zijn. De weken erna echter kregen we continu bevestigingen op onze gebeden. Vrijwel dagelijks maakte God met teksten uit de Bijbel (herhaaldelijk psalm 23, 2 kor 4:7, spreuk 3:6, ...), doorheen andere mensen en in bepaalde situaties, duidelijk dat Hij met ons was. Uiteindelijk begon Tijs te vasten en nam nog meer tijd om te bidden. Wat kon Gods plan nu echt zijn in deze situatie? We baden voor duidelijkheid tegen 20 juni. Johan en Marijke zouden tegen die datum ook een beslissing nemen. Willen ze hun huis overlaten aan ons? Of aan een ander koppel? Klopt dit in hun hart? Op 20 juni kregen we bericht van hen dat ze na veel bidden en laten bezinken zich het best voelden bij ons en graag verder wilden met ons. De bemoedigingen en bevestigingen bleven maar komen. Enkele stappen stonden te gebeuren: kijken waar we het geld vandaan konden halen om het huis in Roemenië te kunnen kopen en ons huis te koop zetten. Hoe we de Here ervoeren in de laatste stappen die we reeds zetten


Op een zaterdag werden we €10.000 aangeboden door iemand die ons vertelde dat dit geld diende als startbedrag voor de overname van het huis in Roemenië. Maar dat weigerden we vriendelijk, geld aannemen is zo makkelijk nog niet en bovendien hadden we sowieso een ander bedrag voor ogen. De volgende dag vroegen we gebed in de gemeente, omdat het toch wel een moeilijke periode was met zware beslissingen om te nemen. Ook twijfels staken gedurende deze periode regelmatig de kop op, deze lieten we liever niet toe, maar we wilden realistisch blijven. Daarom vroegen we dus opnieuw gebed, want we vertrouwden erop dat God ons wel zou laten weten wat Hij ervan dacht. In de namiddag kwamen Johan en Marijke bij ons op bezoek. Ze hadden een voorstel. Ze hadden hun aankoopplannen nogmaals bekeken en vroegen ons of het mogelijk zou zijn om hen 10.000€ te geven, zodat ze hier opnieuw zouden kunnen starten en wij een eerste kapitaal hadden om ons Roemeense huisje aan te kopen. We waren even ondersteboven, want daar hadden we opnieuw zo'n "toeval". Dus toch maar de 10.000€ aannemen?!


Na twee weken intens bidden, vlogen we naar Roemenië om een volgende stap te zetten, nl. het huis in Roemenië op onze naam zetten. Alweer spannende tijden. Zouden onze verstuurde papieren op tijd in Roemenië aankomen? Zouden deze op tijd kunnen vertaald worden? Zal het aanvragen van de verblijfsvergunning tijdig in orde komen? Het bleef spannend afwachten tot het moment waarop we uiteindelijk bij de notaris zouden kunnen tekenen en alles op onze naam zou kunnen staan.


We bleven de Here vragen om deuren dicht te gooien als Hij niet wou dat we deze stappen verder zetten. Maar het kon allemaal niet beter verlopen! In amper 6 uurtjes was alles rond, terwijl het soms wel dagen kan duren vooraleer er iets in orde raakt in Roemenië. Opnieuw waren bij deze dus enkele 'toevallige' situaties enorm in ons voordeel. Als resultaat beschikken we nu over een Roemeense verblijfsvergunning en een huis in Roemenië. Enkele dagen na thuiskomst kregen we een telefoontje van iemand waarin hij ons voorstelde om ons te helpen bij het vervoeren van onze spullen naar Roemenië ( met een vrachtwagen die hijzelf voor ons ging regelen). Opnieuw helemaal verrast. Zonder er zelf iets voor te moeten doen, kregen we alweer spontaan een enorme hulp aangeboden. En zo zijn er nog meer mooie dingen die gebeurden waarin we Gods leiding konden zien.

To translate this site, go to the bottom left of the page and choose language.